Opublikowany 8 marca 2026

Feminatywy w języku polskim: od prasłowiańszczyzny po współczesność

Żeńskie formy nazw zawodów, tytułów i funkcji, budzą dziś żywe dyskusje w Polsce. Choć niektórzy uważają je za nowość, sięgają znacznie dalej niż współczesny język polski.

Historia feminatywów sięga języka prasłowiańskiego, a wciąż rozwija się w gwarach i codziennym użyciu. Rada Języka Polskiego potwierdziła, że formy żeńskie są poprawne i naturalne.

Istniały już w języku prasłowiańskim. Był sobie debeluch, czyli człowiek otyły, i była debelucha, czyli kobieta otyła. Pojawiało się to już od najdawniejszych czasów. Kobieta jednak różni się od mężczyzny i te różnice były zauważalne

– wyjaśnił profesor Zenon Lica, językoznawca z Uniwersytetu Gdańskiego.

Feminatywy występowały również w lokalnych gwarach.

Musita ziedzieć, co kobieta po naszemu to albo bziałka, albo kobzieta. No chyba że jesce nie doźrała, chłopa nie miała, tedy to dziewcak, dziewcyna, albo frejlenka. Ale tyż i w robocie parę nazwisków dla bziałki dało, jak był chłop redaktur, w cejtunku albo radziu, to i mogła być ta moja redakturka, tak jak prazie pisał Karol Małłek do Biedrawziny w swoich poziastkach

– dodał po mazursku doktor Piotr Szatkowski z Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk.

W 2019 roku Rada Języka Polskiego uznała, że żeńskie formy zawodów i tytułów są poprawne, naturalne i zgodne z zasadami polskiej gramatyki. Rada zaznaczyła jednocześnie, że prawo do ich stosowania należy pozostawić użytkownikom języka.

Posłuchaj wypowiedzi

Z. Lica