Nie żyje prof. Janusz Jasiński. Wybitny historyk miał 98 lat
Fot. Radio Olsztyn
Był jednym z najwybitniejszych badaczy dziejów Warmii i Mazur, autorem setek publikacji i współtwórcą życia naukowego regionu. Prof. Janusz Jasiński przez dekady dokumentował historię północnej Polski i popularyzował ją wśród kolejnych pokoleń.
Prof. Janusz Jasiński urodził się 4 września 1928 roku w Wołominie, a z Olsztynem związany był od 1954 roku. Był założycielem Ośrodka Badań Naukowych w Olsztynie, dziś działającego jako Instytut Północny. W swoim dorobku miał około tysiąca publikacji poświęconych Warmii i Mazurom. Był także Honorowym Obywatelem Olsztyna, członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Zawodowo związany był m.in. z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk, Wyższą Szkołą Pedagogiczną oraz Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim.
Urodził się w rodzinie organisty i nauczycielki. Dzieciństwo oraz lata studiów spędził w Lublinie, gdzie ukończył historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracę magisterską pt. „Walka o język polski na Mazurach w 1804–1848” napisał pod kierunkiem profesora Andrzeja Wojtkowskiego.
Jeszcze jako student po raz pierwszy dotarł na Warmię w nietypowy sposób – kajakiem dopłynął z południowej Polski do Torunia, następnie koleją dojechał do Olsztyna, a dalej Łyną dotarł do Smolajn.
Po studiach osiedlił się w Olsztynie i rozpoczął pracę w Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego. Wspólnie z Emilią Sukertową-Biedrawiną dbał o rozwój księgozbioru, który stał się fundamentem późniejszego Ośrodka Badań Naukowych.
Od końca lat 50. aktywnie działał jako publicysta i popularyzator historii regionu. Był związany z kwartalnikiem „Komunikaty Mazursko-Warmińskie”, gdzie pełnił funkcje sekretarza, zastępcy redaktora, a w latach 1970–1980 redaktora naczelnego. Dbał o niezależność pisma i jego naukowy charakter.
W 1961 roku, wraz z Wojciechem Wrzesińskim i Władysławem Ogrodzińskim, współtworzył Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego. Stopień doktora uzyskał w 1964 roku na Uniwersytecie Warszawskim, a habilitację w 1982 roku na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1993 roku, a trzy lata później został profesorem zwyczajnym Instytutu Historii PAN. Pod koniec kariery pracował także w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie.
Za swoją działalność naukową był wielokrotnie nagradzany, m.in. przez Polską Akademię Nauk i Ministra Edukacji Narodowej. Otrzymał także Krzyż Kawalerski oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.
Przez lata angażował się społecznie. Był prezesem olsztyńskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz inicjatorem Społecznego Komitetu Ratowania Dawnych Cmentarzy na Warmii i Mazurach. Dzięki jego działalności udało się ocalić wiele zabytkowych nekropolii.
Od 1976 roku przewodniczył Okręgowej Komisji Olimpiady Historycznej w Olsztynie. Zabierał także głos w sprawach ważnych dla lokalnej tożsamości, m.in. w obronie pieśni „O Warmio moja miła”.
Redakcja: B. Świerkowska-Chromy
