Odkrywamy wiatraki w olsztyneckim skansenie

Koźlak, paltrak, holender –  to określenia wiatraków. Łączy je funkcja, sposób działania, a dzieli… sposób obrotu. Wszystkie tajniki starych wiatraków odkryje dziś Robert Lesiński tuż po godzinie 13.

Wiatraki, choć były bardzo pokaźnymi obiektami, których wysokość wynosiła kilkanaście metrów, a rozstaw śmigieł miał nawet 25 metrów, to jednocześnie obracały się wokół osi, by pracować na wietrze wiejącym z różnych stron.

Które obracały się całą konstrukcją, a które jedynie częścią kopułową?  Dlaczego ostrzono kamienie młyńskie? O tym w audycji Odkryj Warmię i Mazury w sobotę od godziny 13 do 15.

Podstawa wiatraka typu koźlak. Obok „baba” do nawijania liny podczas przesuwu wiatraka.

Wiatrak koźlak – łączenie „kozłów” i „siodła”, na których stoi konstrukcja

Dyszel do przesuwania wiatraka

Wiatrak „holender” relokowany ze wsi Dobrocin

Dawid Rokicki – kierownik Działu Budownictwa Ludowego i etnograf Ireneusz Mroczek na tle makiety „holendra” dla niewidomych

Wiatraki w skansenie w Olsztynku

Sztaba mocująca konstrukcję

Wiatraki w skansenie w Olsztynku

Wał skrzydłowy przenoszący napęd na koła

Współpracujące koła paleczne

Współpracujące koła paleczne

Kamienie młyńskie na dźwigu do unoszenia

Wał królewski i zsyp ziarna

Wejście do „holendra”

Plansza z dokumentacją relokacji wiatraka