Wiara w muzykę

Kto jeszcze pamięta, po co ludzie śpiewają i grają? Biorą do ręki instrumenty by być razem i wspólnie przeżyć małe uniesienie, bo muzyka unosi na kilka centymetrów. Gitara mogła nie stroić a wujek fałszować. Ale nie to było najważniejsze. Wspólnie podążano w tym samym kierunku, a melodia wyznaczała drogę.
Dziś się nie muzykuje. Dziś się gra by odnieść SUKCES. Gitarę musisz mieć najlepszą, a bębniarza wymiatającego jak diabeł. Piosenki powstają szybko i konkurują ze sobą na listach przebojów.
Taka muzyka oderwana od swojego pierwotnego korzenia umiera szybciej niż zachodzące słońce. I nikt nie pamięta o czym były przeboje z poprzedniego sezonu.
Tylko czerwone od piwa twarze, z załzawionymi oczami wyją: „Gdzie ta keja, a przy niej ten jacht”. Bywa.

Garść nowych ości:

Annie Lennox – Georgia On My Mind – nie zawsze z miksu najlepszych z najlepszymi wychodzi najlepsze. Ale przegapić trudno.

November Project – Pastoregałka – w końcu powstają świąteczne piosenki bez zadęcia i wzdęcia. Każdy ma prawo się cieszyć na swój sposób.

Trzynasta w samo południe – Biegnę – z żalem muszę się pożalić, że żałuję i nastrój mam żałopodobny, że zespół realizuje idee „polskiego rocka”. Niestety są takie paragrafy, które określają tę sytuację jako złą.