Lista nieobecnych. Zobacz, kogo pożegnaliśmy w minionym roku

W tym roku pożegnaliśmy wielu znanych Polaków, ludzi świata kultury, polityki, kościoła, nauki i sportu. W dniu Wszystkich Świętych oraz Dniu Zadusznym wspominamy tych, którzy na zawsze pozostaną w naszej pamięci.

12 grudnia 2025 roku odeszła Magda Umer. Artystka przeżyła 76 lat

Magda Umer – piosenkarka, wykonawczyni poezji śpiewanej, dziennikarka, reżyserka, scenarzystka i aktorka. Sięgała po piosenki najwybitniejszych autorów, m.in. Jeremiego Przybory, Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego.

Magda Umer (właść. Małgorzata Magda Umer-Przeradzka) urodziła się 9 października 1949 r. w Warszawie. Zadebiutowała pod koniec lat 60. w studenckich kabaretach, występując m.in. w klubie „Stodoła”. W swojej twórczości sięgała po piosenki najwybitniejszych autorów, m.in. Jeremiego Przybory, Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego i Magdy Czapińskiej.

Wielokrotnie występowała m.in. na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1971 r. zaśpiewała tam „Koncert na dwa świerszcze”, który zadecydował o jej dalszej artystycznej drodze. W 1972 r. wystąpiła tam z utworem „O niebieskim pachnącym groszku”, który początkowo miała wykonać w duecie z Andrzejem Nardellim, ten jednak zmarł tuż przed finałem festiwalu.

Współtworzyła scenariusz koncertu „Polska poezja śpiewana”, który odbył się w ramach 12. i 13. edycji opolskiego festiwalu. W 1977 r. wystąpiła z utworem „Widzisz, mały” w koncercie „Nastroje, nas troje”. W 1984 r. zaśpiewała piosenki „Szpetni czterdziestoletni” i „Kiedy mnie już nie będzie” podczas Kabaretonu w ramach 21. KFPP w Opolu. W 1997 r. wyreżyserowała koncert „Zielono mi”, przygotowany w hołdzie Agnieszce Osieckiej.

W 2015 r. zrealizowała i poprowadziła koncert „Scenki i obscenki, czyli Jeremiego Przybory piosenki” w ramach 52. KFPP w Opolu, gdzie dodatkowo otrzymała Grand Prix za „całokształt opolski”. W 2020 r. otrzymała nagrodę 100-lecia ZAiKS-u.

Za swoją twórczość i wkład została odznaczona m.in. w 2000 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz w 2009 r. medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

20 grudnia 2025 roku zmarł Michał Urbaniak. Muzyk miał 82 lata

Michał Urbaniak, jeden z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych, skrzypek i saksofonista. Artysta o światowej renomie. Urodził się w Warszawie w 1943 roku, ale wychował w Łodzi, w rodzinie szwaczki i tkacza.

Michał Urbaniak na swoim koncie miał ponad 60 płyt. Wśród muzyków, z którymi grał i współpracował, znalazły się największe sławy jazzu, takie jak: Quincy Jones, Freddie Hubbard, Elvin Jones, Herbie Hancock, Chick Corea, George Benson, Billy Cobham, Wayne Shorter, Marcus Miller, Joe Zawinul, Ron Carter, Kenny Barron, Buster Williams. I sam Miles Davis.

Koncertował w słynnych klubach jazzowych, m.in. Blue Note, Village Vanguard, Sweet Basil, prestiżowych salach koncertowych, takich jak: Carnegie Hall, Beacon Theatre, czy Avery Fisher Hall, jak również na najważniejszych światowych festiwalach. W 1992 roku jego nazwisko znalazło się wśród gwiazd jazzu na pierwszym miejscu w aż pięciu kategoriach rankingu opiniotwórczego magazynu „Down Beat”.

Urbaniak komponował również muzykę do filmów i spektakli teatralnych. Napisał muzykę do 25 filmów, w tym do „Długu” Krzysztofa Krauzego. W swojej twórczości skrzypek chętnie łączył ze sobą wpływy hip-hopu, muzyki klasycznej, rockowej i elektronicznej. W 2012 roku zadebiutował jako aktor, występując w obrazie „Mój rower” w reżyserii Piotra Trzaskalskiego.

28 grudnia 2025 roku zmarła francuska aktorka Brigitte Bardot.

Jedna z największych gwiazd kina odeszła w wieku 91 lat. Zaczynała jako modelka. Podczas jednej z sesji została zauważona przez reżysera Rogera Vadima – jej późniejszego męża.

Zadebiutowała jako aktorka filmowa rolą w komedii „Wioska w Normandii”. W latach 1952-1956 wystąpiła w 17 filmach. Zwróciła na siebie uwagę mediów pojawieniem się na Festiwalu Filmowym w Cannes w kwietniu 1953. W pierwszej połowie lat 50. grała głównie role młodych dziewcząt w komediach romantycznych.

Przełomem w jej karierze była rola nastolatki w filmie Rogera Vadima „I Bóg stworzył kobietę” z 1956 roku. Za rolę w filmie Henriego-Georges’a Cluzota „Prawda” otrzymała od Włoskiej Akademii Filmowej nagrodę imienia Davida di Donatello dla najlepszej aktorki zagranicznej.

Równolegle z karierą aktorską, w latach 60. i 70. brała udział w różnych muzycznych spektaklach i nagrywała piosenki, współpracując głównie z piosenkarzami, takimi jak: Serge Gainsbourg, Bob Zagury i Sacha Distel. W 1973 oznajmiła, że rezygnuje z aktorstwa.

Po wycofaniu się z filmu w 1974 postanowiła wykorzystać swoją sławę do promowania praw zwierząt. W 1986 założyła „The Brigitte Bardot Foundation for the Welfare and Protection of Animals” i została wegetarianką. Zebrała trzy miliony franków francuskich na finansowanie fundacji dzięki licytacji, wystawiając na sprzedaż wiele przedmiotów osobistych.

30 stycznia zmarła aktorka Catherine O’Hara

Urodzona 4 marca 1954 w Kanadzie Catherine O’Hara zmarła w wieku 71 lat. Była znana m.in. z roli w filmie „Kevin sam w domu”, gdzie wcieliła się w matkę tytułowego chłopca czy kreacji w „Soku z żuka”.

Artystka rozpoczęła karierę w latach 70., występując w kanadyjskich serialach komediowych. W ostatnich latach była znana m.in. z roli w sitcomie „Schitt’s Creek” czy epizodu w serialu „The Last of Us”.

O’Hare dwukrotnie otrzymała nagrodę Emmy za pracę zarówno jako scenarzystka, jak i aktorka. Za osiągnięcia aktorskie została również wyróżniona m.in. Złotym Globem.

8 lutego zmarł Edward Linde-Lubaszenko. Aktor miał 86 lat

Edward Linde-Lubaszenko urodził się 23 sierpnia 1939 w Białymstoku. Od 1973 r. związany był z Teatrem Starym w Krakowie, zagrał w ponad 70 filmach, ponad 110 przedstawieniach teatralnych i ponad 80 spektaklach Teatru Telewizji.

Linde-Lubaszenko był wieloletnim wykładowcą Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, gdzie pełnił między innymi funkcję dziekana Wydziału Aktorskiego.

W roku 1991 z rąk prezydenta Lecha Wałęsy odebrał nominację profesorską. W roku 2024 został odznaczony Złotym Krzyżem Gloria Artis.

13 lutego odeszła Bożena Dykiel. Aktorka miała 77 lat

Była jedną z najbardziej wyrazistych osobowości polskiego kina i teatru. Łączyła temperament z komediowym wyczuciem i dramatyczną siłą. Jej role zapisały się w historii polskiej kultury. Bożena Dykiel występowała w filmach wybitnych reżyserów. Grała m.in. u Andrzeja Wajdy w „Weselu”, „Ziemi obiecanej”, „Człowieku z żelaza” i „Wielkim Tygodniu”, a także u Janusza Zaorskiego w „Awansie”. Największą popularność przyniosły jej role w komediach Stanisława Barei.

W teatrze do legendy przeszła jej rola Goplany w „Balladynie” Juliusza Słowackiego w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Spektakl zapisał się w pamięci widzów sceną, w której Goplana wjeżdżała na scenę na motocyklu Honda. Współpracowała z warszawskimi teatrami: Sceną Prezentacje, Teatrem Nowym, Teatrem Syrena i Teatrem Komedia.

Bożena Dykiel była aktorką o niezwykłej energii scenicznej i wyrazistej osobowości. Jej kreacje – zarówno dramatyczne, jak i komediowe – na trwałe wpisały się w historię polskiego kina i teatru.

16 lutego zmarł aktor Robert Duvall. Miał 95 lat

Duvall urodził się w 1931 r. w Kalifornii. Jego ojciec był admirałem amerykańskiej marynarki wojennej, matka – aktorką niezawodową. Ukończył studia aktorskie w Principia College w Illinois, następnie służył w amerykańskiej armii w Korei. Po powrocie do kraju przeniósł się do Nowego Jorku, by rozwijać karierę aktorską.

W latach 70. zdobył szerszą popularność, występując m.in. w dwóch pierwszych częściach „Ojca chrzestnego” Francisa Forda Coppoli, w których wcielił się w consigliere mafijnej rodziny Corleone. Zagrał też w „Czasie apokalipsy” tego samego reżysera. Epizodyczna rola podpułkownika Billa Kilgore’a uważana jest za jeden z najbardziej charakterystycznych fragmentów tego filmu.

Artysta był siedmiokrotnie nominowany do Oscara. W 1983 r. został wyróżniony tą nagrodą w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy za rolę w dramacie „Pod czułą kontrolą”. Duvall otrzymał również m.in. nagrodę Emmy i cztery Złote Globy. W późniejszych latach zajmował się też reżyserowaniem.

20 marca 2026 roku zmarł aktor Chuck Norris. Miał 86 lat

Chuck Norris był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci kina akcji lat 80. Wystąpił w takich filmach jak „Delta Force”, „Zaginiony w akcji” czy „Samotny wilk McQuade”. Widzowie na całym świecie zapamiętali go także jako Cordella Walkera z serialu „Strażnik Teksasu”, emitowanego w latach 90.

Zanim trafił na ekrany, Norris był utytułowanym sportowcem. Posiadał czarne pasy w wielu sztukach walki, a swoją karierę zaczynał w siłach powietrznych USA. Trenował m.in. w Korei Południowej, gdzie zainteresował się sztukami walki. W późniejszych latach rzadziej pojawiał się w filmach, ale pozostał obecny w kulturze popularnej. Wystąpił m.in. w „Niezniszczalnych 2”, a jego wizerunek funkcjonował w internecie dzięki popularnym memom.

W Polsce Chuck Norris zyskał szczególną popularność. Był bohaterem tysięcy żartów internetowych, które przedstawiały go jako postać o nadludzkiej sile i możliwościach. Duży wpływ na jego rozpoznawalność miał serial „Strażnik Teksasu”, emitowany w Telewizji Polskiej. Chuck Norris pozostawił żonę, dzieci i wnuki.

10 kwietnia zmarł Jacek Magiera, drugi trener reprezentacji Polski

Jako piłkarz występował w Rakowie Częstochowa, Legii Warszawa i Widzewie Łódź, a na koniec kariery krótko w Cracovii. Następnie pracował jako szkoleniowiec w kilku klubach ekstraklasy oraz juniorskich drużynach narodowych. Był wychowankiem Rakowa, w barwach którego w marcu 1995 roku zadebiutował w ekstraklasie. W 1997 trafił do Legii i występował w stolicy do 2006 roku, z półroczną przerwą grę w Widzewie (2000).

Ze stołecznym klubem wywalczył dwa razy mistrzostwo, raz Puchar Polski i Superpuchar. W 2006 roku powrócił do Rakowa, a karierę zakończył wkrótce potem w Cracovii. W ekstraklasie rozegrał łącznie 233 mecze, zdobywając 25 bramek. Występował również w juniorskich reprezentacjach Polski, a z kadrą do lat 16 wywalczył mistrzostwo Europy (1993). Kilka miesięcy później, jak przypomniał PZPN, był kapitanem reprezentacji Polski U-17, która na mistrzostwach świata zajęła czwarte miejsce.

Od marca 2018 roku Magiera prowadził reprezentację Polski do lat 20, przygotowującą się w roli gospodarza do mistrzostw świata 2019. Doszedł z nią do 1/8 finału turnieju. Później pracował z kadrą narodową U-19. Do futbolu klubowego powrócił w 2021 roku, obejmując Śląsk Wrocław, z którym w sezonie 2023/24 wywalczył wicemistrzostwo kraju.

Od lipca 2025 roku był drugim trenerem reprezentacji Polski. Był bardzo szanowany i lubiany przed kibiców oraz dziennikarzy. Wszechstronnie wykształcony, otwarty w kontaktach z mediami, kulturalny i zawsze przygotowany do wywiadów.

23 kwietnia zmarł Łukasz Litewka, poseł Lewicy

Łukasz Litewka zmarł w wieku 36 lat. Zginął potrącony przez samochód. Był jedną z najbardziej wyrazistych postaci polskiej sceny politycznej i społecznej ostatnich lat. Był samorządowcem i filantropem. W 2023 roku, startując z ostatniego miejsca na liście wyborczej, zdobył rekordową liczbę głosów. Zwrócił na siebie uwagę kampanią, w której na banerach promował psy ze schronisk zamiast własnych postulatów politycznych. Dzięki tej inicjatywie setki zwierząt znalazły nowe domy.

Stworzył fundację #TeamLitewka i zjednoczył wokół siebie społeczność internetową, niosąc pomoc chorym dzieciom, seniorom i osobom w kryzysie. W Sejmie aktywnie pracował w komisjach zajmujących się ochroną zwierząt oraz polityką społeczną. To była jego pierwsza kadencja w parlamencie.

25 kwietnia zmarł Andrzej Olechowski, były szef MSZ, współzałożyciel PO

Andrzej Olechowski – ekonomista, minister finansów w rządzie Jana Olszewskiego oraz minister spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka. Był też współzałożycielem Platformy Obywatelskiej. Miał 78 lat.

Andrzej Olechowski urodził się 9 września 1947 w Krakowie. W 1992 r. był ministrem finansów w rządzie Jana Olszewskiego, a w latach 1993–1995 ministrem spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka. Olechowski to także jeden z „trzech tenorów” – obok Macieja Płażyńskiego i Donalda Tuska – którzy zakładali Platformę Obywatelską.

Wykładał m.in. na Uniwersytecie Jagiellońskim, Akademii Teologii Katolickiej oraz Collegium Civitas. Jest autorem publikacji z zakresu gospodarki i polityki zagranicznej.

12 maja Zmarła Stanisława Celińska. Aktorka miała 79 lat

Stanisława Celińska urodziła się 29 kwietnia 1947 r. w Warszawie. W 1969 r. ukończyła studia na wydziale aktorskim warszawskiej PWST, gdzie kształciła się pod opieką Ryszardy Hanin. Jeszcze przed dyplomem zadebiutowała jako Aniela w sztuce Aleksandra Fredry „Wielki człowiek do małych interesów” w reżyserii Jerzego Kreczmara w warszawskim Teatrze Współczesnym (premiera 21 grudnia 1968), do którego wkrótce została zaangażowana przez Erwina Axera. Niemal równocześnie zaczęła pracę jako aktorka filmowa i estradowa.

Występowała na scenach kilku warszawskich teatrów: była aktorką teatrów warszawskich – Współczesnego (1969-1974, 1981-1983), Nowego (1983-1988), Dramatycznego (1989-1990), Teatru Nowego w Poznaniu (1990-1991), Studio (od 1995). Współpracowała z TR Warszawa i Teatrem Kwadrat. Była także autorką programów muzycznych i spektakli STS-u (teksty, muzyka, scenografia). Na teatralnych deskach grała m.in. u Erwina Axera, Jerzego Kreczmara, Tadeusza Łomnickiego, Bohdana Cybulskiego, Jerzego Grzegorzewskiego. Wystąpiła też w wielu spektaklach Teatru Telewizji.

Jako aktorka filmowa debiutowała w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie” w 1970 r. W kolejnych latach Celińska wystąpiła m.in. w filmach: „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei (1974) – jako Lusia, jako żona Jerzego Dąbczaka, „Noce i dnie” Jerzego Antczaka (1975) – jako Agnieszka Niechcic, córka Barbary i Bogumiła, „Panny z Wilka” Wajdy (1979) – jako Zosia, „Cwał” Krzysztofa Zanussiego” (1995) – jako żona ministra, i „Panna Nikt” Wajdy (1996) – jako matka głównej bohaterki. Zagrała też w „Spisie cudzołożnic” (1995) Jerzego Stuhra, „Pieniądze to nie wszystko” (2001) Juliusza Machulskiego, „Jasnych błękitnych oknach” Bogusława Lindy (2006), „Rysiu” Stanisława Tyma (2007) i „Katyniu” Wajdy (2007).

Ma w dorobku liczne role serialowe. Wystąpiła w popularnych serialach Barei: „Alternatywy 4” (1986) – jako romantyczna nauczycielka Bożena, i „Zmiennicy” (1987) – jako przedsiębiorcza redaktorka Lusia, poszukująca autora powieści „Krzyk ciszy”. Zagrała też w „Jance”, „Awanturze o Basię”, „Złotopolskich”, „Samym życiu”, „Bulionerach” i – ostatnio – w „Mamuśkach”.

25 czerwca w wieku 65 lat zmarł Daniel Castellani, były trener reprezentacji Polski w piłce siatkowej

Daniel Castellani zapisał się w historii współczesnej siatkówki jako niekwestionowany lider zarówno na boisku, jak i poza nim. Były znakomity zawodnik (brąz mistrzostw świata 1982 oraz igrzysk olimpijskich 1988) rozpoczynał trenerską karierę jako szkoleniowiec męskiej reprezentacji Argentyny (1993-1999).

W Polsce pracował od 2006 roku, prowadząc do sukcesów na krajowych i zagranicznych parkietach Skrę Bełchatów przez trzy lata. Od 2009 do 2010 roku był selekcjonerem reprezentacji Polski. Biało-czerwoni zdobyli pod jego wodzą pierwsze w historii mistrzostwo Europy – w Turcji w 2009 roku.

W latach 2012-13 pracował w klubie ZAKSA Kędzierzyn Koźle, a po kilku sezonach wrócił jeszcze do polskiej ligi – do Indykpolu AZS Olsztyn (2020-2021). Ponadto był trenerem m.in. kadry narodowej Finlandii, Fenerbahce Stambuł, Sir Safety Perugia, Olympiakosu Pireus i żeńskiej reprezentacji Argentyny.

9 lipca zmarła piosenkarka Bonnie Tyler. Miała 75 lat

Bonnie Tyler, walijska piosenkarka, obdarzona głosem o charakterystycznej „chrypce” gwiazda lat 80., zmarła w wieku 75 lat. Do największych przebojów wokalistki należały „Total Eclipse of the Heart” i „It’s a Heartache”.

Popularność zdobyła dzięki przebojowi „It’s a Heartache”, który zaśpiewała szorstkim głosem z charakterystyczną „chrypką”. Stał się znakiem rozpoznawczym walijskiej piosenkarki. „It’s a Heartache” ukazał się jako singiel w 1977 r. i okazał się międzynarodowym hitem, śpiewanym także m.in. podczas meczów piłkarskich w Wielkiej Brytanii i Europie. Innym wielkim hitem dekady okazała się piosenka „Holding Out for a Hero”, która znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu „Footloose”. Był to ostatni wielki sukces komercyjny w karierze Tyler.

Bonnie Tyler słynęła także z duetów. W drugiej połowie lat 80. Europa, a wraz z nią duża cześć Polski, bawiła się podczas prywatek w rytm przeboju „A Rockin’ Good Way”, zaśpiewanego wraz z Shakinem Stevensem.

Początek lat 90. przyniósł artystce sukces w Europie dzięki płycie „Bitterblue”, który nie powtórzył się przy okazji kolejnych wydawanych w tej dekadzie pracach. Na trzy lata związała się współpracą ze znanym z duetu Modern Talking kompozytorem i producentem Dieterem Bohlenem, co przyniosło jej popularność w Niemczech i krajach niemieckojęzycznych.

W tej samej dekadzie piosenkarka współpracowała także m.in. z Robinem Gibbem z tria Bee Gees, występowała w ukraińskiej edycji muzycznego programu telewizyjnego „X Factor”, w 2013 r. reprezentowała Wielką Brytanię w konkursie Eurowizji.

Wielokrotnie występowała w Polsce. Pojawiła się nawet w programie telewizyjnym „Jaka to melodia?”. Ostatni raz odwiedziła nasz kraj w grudniu 2025 r., podczas trasy „40 Years Total Eclipse of the Heart”.

W 2023 r. Tyler została uhonorowana Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE) za zasługi dla muzyki.

11 sierpnia zmarł Andrzej Beya-Zaborski. Aktor miał 74 lat

W wieku 75 lat zmarł Andrzej Beya-Zaborski aktor teatralny i filmowy, najbardziej znany z roli komendanta policji z serii filmowej „U Pana Boga…”. Był wybitnym artystą, aktorem, pedagogiem, który wykształcił wielu absolwentów, zrealizował w Białostockim Teatrze Lalek wiele wspaniałych ról, nagradzanych, wyreżyserował też kilka spektakli.

Aktor znany jest też szerokiej publiczności z roli komendanta policji z posterunku w miejscowości Królowy Most w serii Jacka Bromskiego „U Pana Boga za piecem”, „U Pana Boga w ogródku”, „U Pana Boga za miedzą”, „U Pana Boga w Królowym Moście”. Grał też m.in. w filmach Wojciecha Smarzowskiego: „Wesele”, „Drogówka”, gościnnie występował też w serialach telewizyjnych jak „Kruk” czy „Ojciec Mateusz”.

Zmarł aktor Jan Frycz. Miał 72 lata.

W wieku 72 lat zmarł Jan Frycz, wybitny aktor filmowy i teatralny. W ostatnich latach zmagał się z ciężką chorobą, ale pozostawał aktywny zawodowo. W ubiegłym sezonie stworzył kreację króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w „Termopilach polskich” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym w Warszawie.

Jan Frycz urodził się 15 maja 1954 r. w Krakowie. W 1978 r. został absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W tym samym roku zadebiutował w „Damach i huzarach” według Aleksandra Fredry w reż. Mikołaja Grabowskiego w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Przez wiele lat był podporą Starego Teatru w Krakowie, grając m.in. w spektaklach Andrzeja Wajdy, Jerzego Jarockiego oraz Jerzego Grzegorzewskiego.

Najważniejsze kreacje – m.in. Iwana w „Braciach Karamazow” wg Dostojewskiego, Escha w obu częściach „Lunatyków” wg Brocha, Poncjusza Piłata w „Mistrzu i Małgorzacie” wg Bułhakowa, a później w „Wycince” wg Bernharda – stworzył w przedstawieniach Krystiana Lupy. Stał się jednym z jego emblematycznych aktorów. W ubiegłym sezonie, 12 lat po premierze, powrócił do roli Aktora Teatru Narodowego w „Wycince”, pierwotnie zrealizowanej w Teatrze Polskim we Wrocławiu, a wznowionej w Teatrze Polskim w Podziemiu. Miał zagrać ją jesienią na festiwalach teatralnych w Katowicach i Krakowie.

Choć w ostatnich latach zmagał się z ciężką chorobą, pozostawał aktywny zawodowo.

Po ciężkiej chorobie zmarł gen. Mirosław Różański. Miał 63 lata.

Generał Mirosław Różański w latach 2015-2017 był dowódcą generalnym rodzajów sił zbrojnych, a od 2023 roku senatorem z ramienia Trzeciej Drogi.

Przed zaangażowaniem w politykę był jednym z najważniejszych oficerów Wojska Polskiego. Służbę zakończył na stanowisku Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, którą pełnił w latach 2015-2017. Wcześniej m.in. dowodził kontyngentem w Iraku.

Gen. Różański był senatorem obecnej, XI kadencji. W Izbie Wyższej jako doświadczony wojskowy w stanie spoczynku pełnił funkcję przewodniczącego senackiej komisji obrony narodowej, zajmującej się m.in. opiniowaniem kluczowych dla obronności ustaw. Do Senatu w wyborach 2023 roku gen. Różański dostał się z ramienia Trzeciej Drogi.

Gen. Różański był też jednym z autorów obecnie funkcjonującego systemu dowodzenia w Wojsku Polskim – jest współtwórcą Dowództwa Generalnego, które działa od początku 2014 r. i powstało z połączenia istniejących wcześniej oddzielnych dowództw sił lądowych, morskich, powietrznych i specjalnych. W 2013 r. Różański był pełnomocnikiem szefa MON do spraw wdrażania nowego systemu zarządzania, kierowania i dowodzenia siłami zbrojnymi, a następnie od sierpnia 2013 r. szefem grupy organizacyjnej Dowództwa Generalnego.

25 sierpnia w wieku 80 lat zmarła Dolly Parton, amerykańska piosenkarka country.

Parton, to autorka ponad 3 tys. piosenek, w tym takich hitów jak „Jolene”, „Coat of Many Colors”, „9 to 5” i „I Will Always Love You”. Artystka wydała 49 albumów i zdobyła 11 nagród Grammy, w tym za całokształt twórczości.

Była jedną z najbardziej uwielbianych, hojnych i jednoczących gwiazd USA. W ramach działalności charytatywnej m.in. przekazała dzieciom w różnych częściach świata ponad 300 mln książek. We wrześniu ubiegłego roku Parton poinformowała, że zmaga się z pewnymi problemami zdrowotnymi i musi przejść kilka zabiegów. Nie ujawniła szczegółów.

Parton zmagała się też z żałobą po śmierci męża – Carla Deana, który odszedł w marcu 2025 roku. Byli małżeństwem przez niemal 60 lat. Jak przyznała gwiazda, po śmierci męża potrzebowała czasu, by odbudować się „duchowo, emocjonalnie i fizycznie”.

W czerwcu 2025 roku majątek Parton został wyceniony przez magazyn „Forbes” na 450 mln dolarów, co dało jej 78. miejsce na liście najbogatszych Amerykanek, które samodzielnie dorobiły się majątku.

Zmarł aktor Tim Curry. Miał 80 lat.

25 sierpnia, w wieku 80 lat zmarł aktor Tim Curry, znany m.in. z roli w musicalu „Rocky Horror Picture Show” i w filmie „Kevin sam w Nowym Jorku”.

Tim Curry był aktorem charakterystycznym, który stworzył na scenie i ekranie całą galerię niezwykle barwnych i szalonych czarnych charakterów. Był znany z wyrafinowanego, nieco ironicznego poczucia humoru, plastycznej twarzy i niezwykłego talentu do operowania głosem.

Aktor otrzymał trzy nominacje do nagrody Tony — za role w produkcjach „Spamalot”, „Mój ulubiony rok” i „Amadeusz” — oraz nominację do nagrody Emmy w 1994 roku. W 2015 roku podczas rozdania nagród teatralnych Tony został wyróżniony za całokształt twórczości.

Curry nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci; bardzo chronił swoją prywatność i niechętnie mówił o życiu osobistym.

21 września w wieku 83 lat zmarł satyryk Stanisław Szelc.

 

Stanisław Szelc urodził się w 1943 r. w Prochładnym, w ówczesnej Kazachskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. W latach 80. współtworzył audycję satyryczną Studio 202 w Polskim Radiu Wrocław.

Artysta przez lata związany był z wrocławskim Teatrem Kalambur i Kabaretem Elita. Występował w znanych słuchowiskach radiowych – m.in. „Z pamiętnika młodej lekarki” i „Rycerze”. Szelc był też autorem serii skeczy radiowych „Chłop i baba”. Występował też w telewizji, m.in. prowadził program „Ludzie listy piszą” w TV Polonia.

Stanisław Szelc został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2023 r. otrzymał Złotą Odznakę Honorową Wrocławia.