Opublikowany 18 września 2026
Olsztyn, Aktualności, Aplikacja mobilna, STYL i ZDROWIE, Regiony

Praca w hospicjum dziecięcym zostawia ślad. Konferencja specjalistów w Olsztynie

Fot. D. Grzymska

Jak wspierać nieuleczalnie chore dziecko i jego rodzinę, a jednocześnie zadbać o tych, którzy na co dzień towarzyszą im w najtrudniejszych chwilach? W Olsztynie spotkali się specjaliści pediatrycznej opieki paliatywnej.

Ogólnopolska konferencja naukowa potrwa do soboty. Jej uczestnicy rozmawiają o opiece nad dziećmi w hospicjach domowych i stacjonarnych, a także o problemach, z którymi na co dzień mierzą się pracownicy. W Polsce większość hospicjów dla dzieci zapewnia opiekę w domu. Dzięki temu mali pacjenci mogą przebywać wśród najbliższych.

W olsztyńskim hospicjum prowadzonym przez Caritas Archidiecezji Warmińskiej przebywa obecnie dziesięcioro dzieci, a ponad 70 korzysta z opieki domowej.

Pracownicy hospicjów dziecięcych pomagają nie tylko chorym dzieciom. Wspierają także ich rodziców i bliskich od chwili rozpoznania nieuleczalnej choroby, przez czas opieki, aż po śmierć dziecka i okres żałoby.

Ojciec Filip Buczyński, przewodniczący Rady Ogólnopolskiego Forum Pediatrycznej Opieki Paliatywnej, od 35 lat pracuje z dziećmi wymagającymi takiego wsparcia. W tym czasie osobiście znał ponad 700 dzieci, które zmarły.

Ja nie odhaczam sobie gdzieś w jakimś zeszyciku ilości zgonów dzieci, przy których ja byłem. Patrząc statystycznie, wszystkie te dzieci znałem osobiście

– mówił.

Opieka hospicyjna to także pomoc rodzicom i bliskim. Jak tłumaczy ksiądz Paweł Zięba, dyrektor Caritas Archidiecezji Warmińskiej, personel często zaczyna od pomocy rodzinie w zrozumieniu sytuacji, w której się znalazła. Wsparcie ma wymiar zarówno psychiczny, jak i praktyczny. Pracownicy hospicjum odwiedzają rodziny w ich domach i pomagają rodzicom w opiece nad chorymi dziećmi. Część pacjentów trafia także do hospicjów stacjonarnych.

Jednym z problemów jest organizacja i finansowanie opieki. Ojciec Filip Buczyński wskazuje między innymi na oczekiwane zmiany w zasadach finansowania i organizacji świadczeń. Jak mówi, nowe rozwiązania mają uporządkować funkcjonowanie stacjonarnej pediatrycznej opieki hospicyjnej i umożliwić większy udział pediatrów w opiece nad małymi pacjentami.

Wyzwaniem pozostaje także znalezienie i utrzymanie wykwalifikowanego personelu. Praca w opiece paliatywnej jest wymagająca, a – jak zaznacza ojciec Buczyński – wynagrodzenia nie zawsze odpowiada jej trudności i odpowiedzialności.

Problemem są również dojazdy do pacjentów. Siostra Luiza Mariola Świerczewska, kierownik hospicjum dla dzieci Caritas w Olsztynie, zwraca uwagę, że podopieczni mieszkają w różnych częściach regionu, a niektórzy także poza województwem warmińsko-mazurskim. Hospicjum potrzebuje więc odpowiedniej liczby samochodów, by zapewnić personelowi dojazd do wszystkich pacjentów.

Dużym wyzwaniem jest również obciążenie emocjonalne personelu. Pracownicy przyznają, że kontakt ze śmiercią dzieci pozostawia ślad i może być źródłem ogromnego stresu.

Beata Malinowska, pielęgniarka olsztyńskiego hospicjum, przyznaje, że początkowo rozważała odejście z pracy w opiece paliatywnej. Pomogło jej wsparcie rodziny i męża. Dziś mówi, że w tej pracy się spełnia.

Relacja z rodziną często nie kończy się wraz ze śmiercią dziecka. Pracownicy hospicjum utrzymują kontakt z bliskimi także później. Niektórzy uczestniczą w pogrzebach, traktując je jako ostatnie pożegnanie.

Praca z dziećmi u kresu życia oznacza dla personelu wielokrotne mierzenie się ze stratą. Jak podsumowuje ojciec Filip, mimo chwil bezradności i chęci odejścia pracownicy pozostają w tej pracy, bo – jak mówi – „my to kochamy”.

Posłuchaj relacji Doroty Grzymskiej

Wyzwania dziecięcej opieki paliatywnej

00:00 / 00:00