Kot Bob i ja

Kadr z filmu „Kot Bob i ja”

„Kot Bob i ja” w reżyserii Rogera Spottiswooda to nie tylko film dla miłośników zwierząt a zwłaszcza kotów, to zupełnie niezły moralitet o kondycji ludzkiej. Po pierwsze jest to niezwykła, poruszająca opowieść o ulicznym muzyku, uratowanym przez zwykłego, rudego kota, to także prawdziwa historia młodego człowieka, który to wszystko przeżył i następnie opisał w książce zatytułowanej, „Kot Bob i ja”.

Następnie co oczywiste powstał film, który pokazał nam życie na ulicach Londynu, życie ludzi uzależnionych i niemal straconych. Tak właśnie wyglądało życie młodego Jamesa, nędza i rozpacz. Aż tu nagle w najważniejszym momencie pojawia się koci rudzielec, który po prostu wprowadził się w życie Jamesa. Stał się zarazem podopiecznym i opiekunem Jamesa. Mówimy i sam autor też tak mówi, że kotek Bob zaopiekował się nim i uratował go przed najgorszym. Może i tak było, chcę w to wierzyć, bo kocham koty i lubię dobre zakończenia. James wyszedł z uzależnienia i pomaga tym, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, teraz sam James jest Kotem Bobem.

A jaki jest film? Fajny, nie za słodki, pokazuje dzisiejszy, kolorowy, różnorodny Londyn, pokazuje jak żyją, ludzie biedni, odrzuceni, zagubieni. Film pokazuje jak współczesne państwo próbuje im pomagać, jeśli tylko chcą i dają sobie pomagać. Narkotyki, czy inne uzależnienie to wielka tragedia i często droga bez wyjścia ale trzeba wierzyć w siebie, dobrych ludzi i szczęśliwe przypadki, bo takim szczęśliwym przypadkiem było spotkanie Jamesa i kota, obaj dali sobie wszystko, w tym to co najważniejsze: miłość i przyjaźń. Uratowali siebie i cały okoliczny świat. Dobre kino, gorąco polecam. Literatura jak zwykle na koniec, trzymam się tematów skandynawskich i postanowiłem spróbować szczęścia i czytam a raczej analizuje co to znaczy „Hygge. Na szczęście” duńskiej pisarki Signe Johansen. Może się uda.

Kinoman