Zarażona żona

Motocyklista na ścieżce swojej dwukołowej kariery ma do pokonania dwie bariery. Zaczynając przygodę z jednośladami w młodym wieku są nią rodzice. Nie potrafię udzielić odpowiedzi jak ich przekonać. Ja tłumaczyłem długo i wytrwale. Ułatwieniem było też to, że jednoślady towarzyszyły mojemu Tacie od lat młodzieńczych a Mama jako nastoletnia panienka dosiadała legendarnego skutera Osa. To etap młodzieńczy. W wieku męskim jest inna przeszkoda w postaci połowicy, która z tych samym powodów co rodzice (obawa o zdrowie i życie) często nie wyraża zgody a nawet stanowczo grozi rozstaniem jeśliby tylko oblubieńcowi przyszło do głowy jeździć maszyną, która w przypadku zderzenia nie daje kierowcy żadnych szans…

Miałem to szczęście, że ominąłem obie przeszkody. Bo primo jak powyżej, sekundo – żona „wiedziała co brała” motocykle były wcześniej. Nie spodziewałem się jednak, że pewnego dnia to ja poczuję co czują rodzice i żony potencjalnych motocyklistów. Moja małżowinka miała urodziny. Nie miałem pomysłu na prezent więc zapytałem, jaki dodatek do życzeń byłby mile widziany. Wykup mi kurs na motocyklowe prawo jazdy – usłyszałem. No i stało się. Pod okiem profesora Czesława, żona zrobiła prawo jazdy kategorii A. Nie był to jednak koniec. W ten sam dzień gdy odebrała dokument wybraliśmy się razem na weekend do Krutyni. Ja na HD a żona 100-konną Yamahą, którą wtedy równolegle posiadałem. I co? Dała radę! No i się zaczęło… Kolejny miesiąc spędzaliśmy wertując ogłoszenia, próbując różnych maszyn i szukając co byłoby najlepsze dla świeżo upieczonej motocyklistki. Ostatecznie żona zdecydowała się pójść tym samym tropem co ja i jako pierwsza olsztynianka dosiadła HD. Nasz garaż, teraz już całkowicie został opanowany przez jednoślady, królują tu dwa HD a to, że czyjeś autko moknie i wychładza się na mrozie jakoś nikogo w domu nie martwi. My zaś, wieczorami planujemy gdzie by tu wyskoczyć w najbliższe wakacje.